
Szopką Betlejemską zwane jest miejsce narodzenie Chrystusa. Miejsce w starej szopie, w której znajdował się żłobek od samego początku stało się miejscem kultu. W IV wieku z polecenia Heleny, matki cesarza Konstantyna, zbudowano nad szopą, w której narodził się Jezus Bazylikę Narodzin Chrystusa. W V wieku Bazylika została bardzo uszkodzona, jednak w 540 roku, z polecenia cesarza Justyniana, została ona odrestaurowana i tak stoi tam do dziś.
Rzym z racji tego, że uważał się za stolicę chrześcijaństwa stworzył własną grotę betlejemską w Bazylice NMP Większej. Czczono tam drewniany żłobek, który jak wierzono był oryginalnym żłobkiem z Betlejem. W XIII wieku dzięki świętemu Franciszkowi rozpowszechniła się idea odtwarzania żłobków betlejemskich. Sam też zbudował w pobliżu kościoła w Greccio w roku 1223 obszerną szopkę, w której poza świętą rodziną znajdował się także wół i osioł.
I tak stopniowo szopka betlejemska zaczęła zyskiwać popularność, a wraz ze wzrostem popularności wokół żłobka bożonarodzeniowego pojawiały się nie tylko postacie Maryi, Józefa i Jezusa, ale także i pasterzy, aniołów, woła, osła, królów i dworzan, a później także i wojskowych, górali, wieśniaków i innych.
W Polsce idea szopek sięga XVII wieku i przywędrowała do nas z Włoch, a to za sprawą Franciszkanów. Najbardziej znanymi polskimi szopkami betlejemskimi są szopki krakowskie. Od roku 1927 istnieje nawet tradycja konkursu na najpiękniejszą szopkę krakowską.