Geneza adwentu
Początki adwentu sięgają około II połowy IV wieku, czyli tego samego czasu jak zaczęto obchodzić święta Bożego Narodzenia. Najwcześniejsze ślady adwentu można zaobserwować w liturgii hiszpańskiej i galicyjskiej.
W 380 roku odbył się Synod w Sarragosie, gdzie ustalono, że w okresie od 17 grudnia do 6 stycznia codziennie należy gorliwie brać udział we mszy świętej. Stąd wzięły się roraty, a adwent nabrał wymiaru pokutnego i ascetycznego. Podobne zalecenia w V wieku wydał biskup Galicji z tym, że od 11 listopada do świąt Bożego Narodzenia.
W Rzymie adwent zaczęto obchodzić dopiero pod koniec VI wieku. Adwent miał tu formę radosnego oczekiwania na narodzenie Jezusa, nie było ani postów ani innych praktyk pokutnych. Zalecenia liturgiczne dotyczące adwentu ujednolicił papież Grzegorz Wielki. Od tego momentu adwent trwa cztery tygodnie, jest to okres pokutny, a zarazem pełen radości i oczekiwania na przyjście Chrystusa.